Inglés - Turco traducción

Tamam. Fikirleri üst üste yığmadan veya eski konuları tekrar etmeden, temiz bir şekilde tek bir bölüm yazacağım.

Erken Karanlık Herkesi Şaşırtıyor

Jin Ling avludan döndüğünde, ışık çoktan değişmişti.

Kaybolmamıştı, sadece yanlış yöne gitmişti. Güneş, herkesin beklediğinden daha erken dağların ardına kaymış, her şeyin aslında olduğundan beş dakika sonraymış gibi hissettiren o mavimsi kış loşluğunu bırakmıştı.

Yuxin bunu hemen fark etti.

Yerde oturup çaldığı katlanmış bir atkının köşesini kemirdiği işi bıraktı ve pencereye baktı.

Sonra Sizhui'ye.

Sonra tekrar pencereye.

Kaşları küçük, ciddi bir şekilde çatıldı.

“…Ah hayır,” dedi Jingyi masadan, bakışını tanıyarak. “Yatış vakti olduğunu düşünüyor.”

“Yatış vakti değil,” dedi Jin Ling otomatik olarak.

Yuxin kısa, mutsuz bir ses çıkardı. Ağlama değil. Bir protesto. Vurgu yapmak için atkıyı bir kez yere vurdu.

Zizhen yanına çömeldi. “Hâlâ öğleden sonra,” dedi nazikçe, sanki mantık işe yarayabilirmiş gibi. “Gördün mü? Daha yemek bile yemedik.”

Yuxin ona baktı.

Sonra yana doğru eğildi ve yüzünü Sizhui'nin bacağına bastırdı, odadaki tek mantıklı insanı bulmuş gibi yapıştı.

Sizhui donakaldı. “…Çok ikna olmuş.”

“Çünkü yatma vakti gibi görünüyorsun,” dedi Jingyi. “Işık böyle olduğunda hep öyle görünüyorsun.”

“Öyle görünmüyorum.”

“Kesinlikle öyle görünüyorsun.”

Yuxin, Sizhui'nin cübbesine yaslanarak başını salladı, memnundu. Karar verilmişti.

Jin Ling kollarını kavuşturdu. “Kışın dramatik olması yüzünden onu öğleden sonra uyutmayacağız.”

Yuxin geri çekildi, ona baktı ve kaşlarını çattı; ses tonundan değil, bu anlaşmazlıktaki varlığından rahatsız olmuştu.

Bunun yerine Zizhen'e uzandı.

Zizhen, koluna yapışınca iç çekti. “Tamam, ama eğer onu uyutmazsak ve sonradan bunalıma girerse, bu senin suçun.”

Jingyi homurdandı. “Her şey hep Jin Ling'in suçu.”

“Seni duyabiliyorum.”

“Güzel.”

Onu başka yöne çekmeye çalıştılar.

Oyuncaklar. İşe yaramadı.
Yemek. Işığı tekrar fark edene kadar yarı yarıya işe yaradı.
Jingyi yüz ifadeleri yapıyordu. Kısa bir süre çalıştıktan sonra, işi bırakınca onu gücendirdi.

Sonunda, yorgunluk ve prensiplerden dolayı kaskatı kesilmiş bir halde Jin Ling'in kucağına oturdu ve inatla tam olarak rahatlamayı reddetti.

"Güneş yalan söylediğinde işte böyle olur," dedi Jingyi.

“Yalan söylemiyor,” dedi Sizhui. “Kış mevsimindeyiz.”

Yuxin geniş, dramatik bir şekilde esnedi, sonra da sanki vücudu ona ihanet etmiş gibi hemen kaşlarını çattı.

Zizhen yüzünü ovuşturdu. “Çok yorgun.”

“Bir saat önce yatma vakti olduğuna karar verdi,” dedi Jin Ling. “Şimdi de yatmadığı için kızgın.”

Yuxin Jin Ling'in yakasını kavradı ve kendini daha da yaklaştırarak başını abartılı bir kesinlikle göğsüne yasladı.

Bir sessizlik oldu.

“…Söyleme,” diye uyardı Jin Ling.

Sizhui hafifçe gülümsedi. “O seçti.”

Jingyi geriye yaslandı. “Her zaman şiddeti seçiyor.”

Jin Ling, teslim olmuş bir şekilde tutuşunu ayarladı. “Pekala. On dakika. Gerçek bir uyku değil.”

Yuxin üç dakika içinde uykuya daldı.

Tamamen uykuya dalmıştı. Uzuvları ağırlaşmıştı. Ağzı hafifçe açıktı. Hiç de pişmanlık duymuyordu.

Zizhen ona baktı. “Demek kış böyle geçiyor artık.”

Jingyi bardağını kaldırdı. “Erken karanlığa. Herkesin zaman algısını alt üst ediyor.”

Sizhui feneri biraz daha kıstı.

Ve kimse itiraz etmedi. Bu