Stans moriens
Caput in manu tua abscissum / Obtutus meus in horologium detritum
Et carmina tristia et rebellia / Et lupus fessus, sclopeto non perterritus
Ad dubitationes meas de origine existentiae / Ad odium solitudinis tuae cum ebrius es
Et desiderium tuum et olfactus / Et non videndo profunditatem calamitatis tuae
Vena cuius fatum est obstructio / Et scelus tuum quod vento das
Finis fabulae semper amarus est / Et poeta cuius sententia est apostasia
Bonus Deus somni tui est liber meus / Semen siccum in lecto meo
Bonus Deus irae et caedis et fatwae / Et clamores mei sunt sicut carmen praedae
Voca me ut in cacto maneam / Mane iuxta me dum carmina lego
Iuxta te, in foedere cum deserto / Quod est secretum nostrum Stans moriens
Dic fabulam nostram fuisse fabulam sanguinis / Malum quod e furore venit
Dic Narra mihi quomodo derelicti sumus / Dic mihi nos mortuos esse et stetisse.
Deus somni boni, tu es liber meus / Siccus sum in lecto meo.
Deus irae et caedis et fatwae / Et clamores mei similes sunt poesi diripienti.
Voca me ut in cacto maneam / Mane iuxta me dum poesin lego.
Sta iuxta te dum foedus cum deserto facis / Quod est arcanum nostrum, morere stans.