Eskiden evimin, sonunda çalışmayı bırakabileceğim bir yer olduğunu düşünürdüm.
Musa'nın gülümsemesi soldu.
Şimdi ise eve dönebileceğim bir insan olduğunu düşünüyorum.
Uzun süre öylece durdu.
Oda sessizdi.
Pencerenin ötesinde, Magix'in üzerinde ilk yıldızlar belirmeye başlıyordu.
Musa kelimeleri tekrar okudu.
Ve tekrar.
Başparmağı son cümlenin üzerinden geçti.
Tecna'nın sesini neredeyse duyabiliyordu, dikkatli ve düşünceli bir şekilde, sanki saatlerce doğru kelimeleri aramış gibi.